Yağdır Mevlam Su

   Uzun süredir gözümüz gökyüzünde. Yağmuru bekliyoruz… Tarlalar susuzluktan çatlamış, nehir yatakları kurumuş, hayvanlar suskun, çiftçinin yüzü asık. Kuraklık yalnızca toprağın değil, ruhun da çatlamasıdır. Böyle zamanlarda insan, doğayla bağını yeniden hatırlar. Modern dünyanın telaşında unuttuğumuz bir gerçek var: Biz, göğe bakan insanlardık. Yağmur duası, işte bu unutuşun ortasında bize kim olduğumuzu yeniden hatırlatır.

Yağmur duası sadece gökten su istemek değildir. O dua, toprağa saygıdır. Göğe yönelmiş bir yakarıştır. İnsanın acziyetini kabul etmesidir. Biz bu dünyayı yönetmiyoruz. Ne kadar ileri teknolojiye sahip olursak olalım, gökyüzünün lütfu olmadan bir damla suyu yaratamıyoruz. Tohumu eken biziz, ama yeşerten yağmurdur.

Köy meydanlarında toplanan insanlar, ellerini semaya kaldırırken sadece yağmur değil, umut da ister. Duaların arasında kaybolmuş çocuk kahkahaları, sabahın serinliğinde yola düşen traktörler, saban izinde yürüyen yorgun ayaklar vardır. Bu dua, geçmişin bilgeliğinden gelen bir ritüel, bugünün suskunluğuna bir cevaptır.

Yağmur duası, aynı zamanda toplumsal bir aynadır. Birbirine küs olanlar barışır. Kalpler yumuşar. Çünkü biliriz ki gökten bereket isteniyorsa, önce yeryüzünde adalet olmalıdır. Kinle, kibirle, çıkarla göğe çıkan dua geri döner. Ama tevazu ve pişmanlıkla yükselen dua, rahmetle cevap bulur.

Bugünün dünyasında, ekranlara kapanmış bir yaşam sürüyoruz. Gökyüzüne değil, telefon ekranına bakıyoruz. Dualarımız da sessizleşti. Toprak kuruduğu gibi, ruh da kuruyor. O yüzden yağmur duası sadece yağmur için değil; aynı zamanda kaybettiğimiz sadelik, doğallık, birliktelik ve inanç için de edilmelidir.

Bilim insanları kuraklıktan bahsederken grafikler, haritalar ve analizlerle konuşur. Elbette bu gereklidir. Ama toprağın dilini sadece verilerle anlamak mümkün değildir. Toprak bazen konuşur. Suskunluğu, kuruyan otları, çatlayan kabuğu ile bize bir şeyler anlatmak ister. Yağmur duası, toprağın bu sessiz diline bir cevaptır.

Dua, insanın kendini doğaya emanet etmesidir. Yağmur duasında modern dünyanın unuttuğu bir tevazu saklıdır. Her şeyi kontrol edemeyeceğimizi, bazen sadece bekleyip, dua etmemiz gerektiğini gösterir. Belki de en çok bu yüzden değerlidir.

Belki bugün yine bir köyde, bir tepenin yamacında insanlar toplanacak. Beyaz örtüler serilecek, eller semaya açılacak. “Allah’ım, yağmurunu gönder” diyecekler. Ve o anda gökyüzüyle yeryüzü arasında görünmez bir bağ kurulacak. Çünkü insan, inandığı sürece hiçbir şey imkânsız değildir.

Yağmur, sadece toprağı değil, kalbi de yeşertir. Biz de bu dualara eşlik edelim. Susuz topraklara rahmet, yorgun gönüllere umut gelsin.

Yağmur Duası

Bismillahirrahmanirrahim
Ey gökleri kudretiyle tutan,
Ey toprağı yağmurla dirilten,
Ey rahmeti sonsuz olan yüce Rabbimiz!

Toprak kurudu, nehirler çekildi,
Ağaçlar susuzluktan boynunu büktü,
Çocukların gözlerinde umut,
Çiftçinin yüreğinde sükût var.
Ey Rahman olan Allah’ım,
Senin rahmetine muhtacız!

Gökyüzünü kaplayan bulutları bize gönder,
Rahmetini bizden esirgeme.
Kuruyan topraklara can ver,
Yeşeren filizleri çoğalt,
Susayan hayvanlara su,
Bekleyen tarlalara bereket ihsan eyle.

Ya Rabbi,
Günahlarımız sebebiyle rahmetin kesildiyse,
Sen affedicisin, affet bizi!
Bizi sana yönelten bu çaresizliğimizi
Senin katında bir vesile eyle.
Tevbemizi kabul et, dualarımızı işit.

Ey merhametlilerin en merhametlisi,
Biz senden başkasına el açmayız,
Senin kapından başkasına yönelmeyiz.
Yalvarıyoruz, yakarıyoruz:

“Allahümme eskınâ ğaysen müğîsen, hanîen, merîen, sıhhan, gadelan, acilen gayra acilin.”
(Allah’ım! Bize bol, yararlı, doygun, temiz, bereketli, acil ve gecikmeyen bir yağmur ver.)

Ya Rabbi,
Yalnız sana güvendik,
Yalnız senden umarız.
Rahmetini indir üzerimize.
Yağmurunla hem toprağımızı, hem kalbimizi yeşert.

Âmin.